Op mijn hoofdblog had ik een week achterstand opgelopen van posten en reacties!
Het was dus echt typen geblazen.
Alle reacties zijn bijgewerkt (!) en qua inhoud zit ik ook al op het goede spoor!

Maar daardoor kon ik helaas geen echt nieuw hersenspinsel starten op deze blog.

Een volgende keer dus!

Stay tuned!

—

Een aanvulling op het Aanvullen:
En ik heb weliswaar nog een blogje gevonden van mezelf van in 2003! (Niet toegankelijk voor publiek.)
Hoe ik er ben opgekomen? Wel, ik had een ‘ingeving’ (of hoe je dat ook wil noemen) en herinnerde me plots een site die ik vroeger dikwijls bezocht. Daar was en is nog steeds een simpele dagboekmogelijkheid.
Het verbaasde me hoe ik met het geschreven woord omging. Ik speelde met woorden, flansde er iets uit met een vleugje humor hoewel ik toen niet zo goed in mijn vel zat.
Vreemd om jezelf terug te ‘lezen’ na acht jaar tijd!!

Morgen verder uitpluizen, wel technisch gezien vandaag maar ssssht!
*sluipt weg*

Eerlijk gezegd is een weblogje wel heel handig.

Ik bedoel dan eerlijk gezegd om rap wat gedachtjes ‘neer te pennen’…

Maar dat is er de laatste tijd niet veel van gekomen. Het is zoals steeds ongelooflijk druk geweest. Van her naar der, lopen naar links, rechts boven en beneden tegelijk.
Wat ik wel heb gedaan is een compleet eigen site ontworpen met frames. Dus ik heb niet echt stilgezeten. Maar aangezien die site eerder anoniem is, ga ik die eigenlijk nu nog niet meedelen.

Maar we houden onszelf bezig… Cursus administratief bediende personeelszaken aan het volgen. Redelijk zware cursus, maar heel interessant!

Nog steeds met dezelfde vriend, jawel Dat verloopt nog steeds kei goed .

Enfin misschien dat ik later nog wat los kom… Maar nu lijkt dit precies allemaal nog wat stijfjes in de vingers. Te lang geleden dat ik op een echte ‘weblog’ heb gewerkt. Het is net als een dagboek, maar toch een heel stukje anders… Bij mij in ieder geval.

Maak er nog een fijne avond van!

Het is al lang geleden dat ik mijn space nog heb bekeken, laat staan heb bewerkt.

Met de windows live messenger kan ik nu blijkbaar ‘Writer’ starten… Even geprobeerd natuurlijk!

Na bijna 2 maand geprobeerd te hebben als een zo goed mogelijk normaal mens te leven, kom ik terug op deze plaats waar ik heen vlucht als ik iets onzinnigs heb mee te delen.

Weliswaar heb ik geprobeerd om zo veel mogelijk in onze toch wel ingewikkelde maatschappij mee te leven, te overleven, te amuseren, te huilen, te krijsen, te vechten en te springen. Mezelf niet te verloochenen, maar toch enigszins wat bijschaven om normaal te worden gevonden. Overgevoeligheid voor stemmingen van anderen en algemene sferen, spanningen (goede of slechte) die heb ik een tijdlang proberen te negeren… Maar waarom zou ik eigenlijk? Als je instinctief handelt, heb je meer kans op het juiste spoor te geraken dan als je jezelf constant opzij schuift… Ik heb wel meer dan af en toe het gevoel gehad dat ik op de verkeerde plaats op het verkeerde moment bleek te zijn… maar daar heb ik enigszins mijn lieftallig poepje aan geveegd. Gewoon een kwestie van tonen dat ik als mens recht heb om te zijn waar ik wil en te zeggen wat ik wil als het met respect voor de medemens gebeurt.

Ik ben de afgelopen maanden vernederd geweest, begeerd, afgebroken tot op de grond, door anderen de hemel in geprezen, getroost, bemind, gehaat, geliefd… om maar een greepje te nemen uit alle situaties. En hoewel veel zaken hebben pijn gedaan toch kan ik ergens met rede zeggen dat ik me beter in mijn vel begin te voelen. Net als iedere mens na mislukkingen heb ik nog een terugval, waarin gedachten zoals ‘waarom loop ik hier eigenlijk rond?’ ‘waarom moet mij dit overkomen?’ ‘waarom … ?’ me steeds overvallen. Er bestaat geen antwoord op, en eigenlijk hoeft er ook geen antwoord op te zijn. ‘Alle antwoorden’ die ik krijg via inzicht, of via vrienden hoor, waren reeds al in mij aanwezig, wachtend op het juiste moment.

Ingewikkelde mensen zijn we. We zeggen het één, we bedoelen het ander, we zeggen niks, maar zeggen toch zoveel, of we zeggen veel en toch weinig… Verstoppen allerhande gevoelens, gedachten, verlangens, neigingen ver weg diep in onszelf en toch komen die te pas en te onpas opduiken, terwijl we proberen zoals de rest van de wereld te zijn. Iedereen lijkt vrolijik, lacht, amuseert zich. Je tovert zelf een glimlach om je mond, je ogen glinsteren, maar diep vanbinnen zit er een zwart gat die je angstvallig probeert te verstoppen. Bang voor hetgeen het kan aanrichten.

Ah mja we zijn allemaal mensen, hoe hard we ook dat niet proberen te zijn, het heeft zeldzame goede kanten en meer minder leuke kanten, maar sowieso kun je niet anders doen dan van de mens houden

De afgelopen dagen zijn redelijk stresserend geweest, zeker wat betreft in mijn hoofd.

Emotioneel (zoals alleen een vrouw kan zijn), en allerlei gedachten bekropen mij, zelfs al probeerde ik meditatie-technieken uit te voeren, om toch maar enkele uurtjes slaap te kunnen bemachtigen. Wat me dus niet lukte…

Resultaat:

Het ging van kwaad naar erger… Van één nacht vol dromen (die ik raar maar waar heb onthouden), naar slapeloze nachten, en een heel slecht humeur de laatste dagen!

Op mijn werk bleef dat redelijk onopgemerkt, maar thuis was het niet meer te houden.

Anyway dat is nu redelijk voorbij, denk ik.

Ander onderwerp: ik heb een onontmaskerde pedofiel zien lopen vandaag. Of beter gezegd een man die alle symptomen van pedofilie vertoonde. Het was eerlijk gezegd even slikken toen het jonge meisje dat voor mij liep, hem passeerde. De signalen in zijn gedrag, uitdrukking in zijn ogen en de ‘kleur’ van zijn stem, deden mij walgen ter plaatse…

Enfin, niks waar een mens aan kan doen als er niks gebeurt natuurlijk.

Ik hoop een volgende keer leukere verhalen mee te delen…

See you later…

Het leven lijkt een aaneenschakeling van fases te zijn…

Aanhankelijke fase… doordat je als kleine baby en kind niet zelf vlug even voor je eigen eten en drinken of onderdak kan zorgen. Ook heb je vrienden nodig om jezelf ergens te kunnen uitdrukken en te ontplooien. Zij weten immers maar al te best hoe jij de wereld ziet veranderen, wat je meemaakt, hoe je ermee om kunt gaan, terwijl ouders in die zin een soms té ‘volwassen’ en té realistisch beeld op na houden.

Fantasierijke fase… wat eigenlijk nooit in een mens zijn leven mag ontbreken. Hoe je het ook draait of keert. Fantasie heb je nodig… al is het maar om de koude wereld even op een ludieke manier te bekijken. Even onderdompelen in een rijk waar alles mogelijk lijkt te zijn, geen begrenzingen, geen angst voor dood of pijn, vooral geliefd voelen, verwonderd en gelukkig zijn… Wat soms maar al te vaak durft te ontbreken.

Je hebt ook de fase wanneer je (wel of niet thuiswonend) behoefte lijkt te hebben aan een soort van rust. Geen relatiesleur, geen bindingen, geen gezaag… Alle mogelijkheden staan voor je open en toch… lijk je maar niet te kunnen kiezen of je nu de wondere wereld van de liefde terug wil betreden, met intimiteit, kriebels in je buik, weten dat er iemand voor je is, of gewoon lekker je eigen ding doen, feesten als de beesten, maar eenzaam en vermoeid in je kille bed kruipen.

Ach er zijn keiveel fases in het leven… Vele moet ik nog steeds ontdekken en in andere heb ik al te veel rond gelopen…

Op zoek dus naar een Tussenfase…

De afgelopen dagen ben ik redelijk overvallen door een soort van ‘mottigheid’ dat me na men werk gisterenavond, direct in bed kluisterde… Vandaag een open-sluit gehad, en nu nog even het huisdhoudenfreakje uithangen, vooralleer ik van een welverdiende vakantie kan genieten. (Weliswaar maar één week, maar het is beter dan niks )

Will be continued…

… alles overgezwierd van de éne space op de ander…

Qua vertellingen niet veel aan toe te voegen momenteel, heb een barstende hoofdpijn (dat niet zal verholpen worden door naar luide muziek te luisteren) Maar dat is een probleem voor later…

Vandaag niet echt compleet opbouwende gedachten gehad. Behalve over de maatschappij… Dat is echt wel een onderwerp dat me telkens weer op mijn paard jaagt.

Volgens de maatschappij moet iedereen mooi in de rij lopen, want als je dat niet doet, dan zwaait er wat. Zoals uitsluiting, commentaar van alle richtingen die je zelfs nog niet eens hebt kunnen ontdekken.

Mensen zijn als de dood voor uitsluiting, het ligt in hun natuur. Ze hebben communicatie nodig met gelijkgezinden… Maar als die communicatie nu eens bij buitenbeentjes ligt?

Raar toch hoe iets dat ongewoon voor anderen lijkt te zijn, direct een grote rode stempel krijgt opgeduwd, waar in koeien van letters op staat: NEGEER. In plaats van een groene stempel waar staat: INTERESSANT.

En wat dan ook een veel voorkomend feit is dat de ‘buitenbeentjes’ onder ons dan ook nogal wat te kampen krijgen met minderwaardigheidscomplexen, depressies, en hopeloze pogingen om toch maar mee te lopen met de maatschappij die hen eigenlijk toch niet wil ondersteunen.

Vaak lijkt net dat buitenbeentje waar je niks van moest hebben, ‘omdat de maatschappij dat ook niet moest’ veel gemeen met jou te hebben. Gemeenschappelijke interesses, dezelfde visies over bepaalde onderwerpen, verlichtende ideeën waar je zelf nog niet bij stil had gestaan, en jawel dezelfde gevoelens. Je dacht toch niet dat die gevoelloos waren. Ofwel?

Integendeel, in sommige gevallen. Sommigen worden overspoeld door emoties en indrukken waar ze geen enkele kant mee uitkunnen. En erover praten is ook al geen optie, want er luistert in 9 van de 10 gevallen toch geen enkel echt geinteresseerd mens. Oh jewel ze luisteren even, maar nadien zijn ze het ook dubbel zo snel weer vergeten. Of ze luisteren enkel wanneer het in hun voordeel kan uitdraaien.

Hoe vaak moet je jezelf verloochenen om totaal in de maatschappij thuis te horen, en hoe erg voel je je dan als je uiteindelijk dan op die positie bent beland?

Wat met het geweten? Of is die met smoesjes gesust?

Persoonlijk kan ik er niet over meepraten, aangezien ik verkies een buitenbeentje te zijn. Ik weiger om mee te lopen en zo een volgeling te worden van een bende mollen die aan de leiding staat…

Zover mijn betoog over de leuke maatschappij waarin we leven… Mijn kennende wordt het ongetwijfeld vervolgd!

15/02/2005 18:55

Ik was net op het moment van schrijven mijn middagpauze aan het nemen, toen het volgende naar boven kwam…

Ik zit momenteel op mijn werk. Dat is nu niet echt de meest aangewezen plaats om gerdachten op te schrijven, zou je denken, maar eenmaal je een goed gestructureerde gedachte hebt toegelaten tijdens de lichamelijke arbeid lijkt er geen ophouden aan te zijn.

Hoe je het ook wil draaien of keren: mannen en vrouwen zijn anders. Het is een feit waar je niet omheen kunt.

Op lichamelijk gebied is dat verschil overduidelijk te merken. Waarschijnlijk (en bijna vast en zeker) komen ze van het vaste prototype dat zich plots begint te splitsen… Maar ze zijn wel degelijk met een zaad- en eicel begonnen. Een onweerlegbaar feit is dat.

Dan is er het denkproces. En daarin verschillen ze ook alweer. De man, zelfbewust als hij meestal is, denkt rationeel, houdt rekening met feiten. Hij zal zich niet zo gemakkelijk laten verleiden door zinnen te bedenken die beginnen met: ‘Wat als…?’ of ‘Ik voel…’.

Een vrouw daarentegen denkt ingewikkelder. Onbewust of bewust (dat laat ik nu even in het midden) houdt ze zich bezig met gevoelens omtrent de feiten. En soms worden er al eens dingen bijgesleurd die op het eerste zicht totaal niet in de context passen. Op het tweede zicht however, als je de tijd neemt om er eens bij stil te staan, past het in de mogelijkheid van het feit… ‘Wat als…?’ of ‘Ik voel…’.

Soms zeggen de verschillende geslachten over elkaar wel eens waarom die het in hemelsnaam ofwel zo kortzichtig zien ofwel zo langdradig beginnen te maken. Ze ergeren zich er ook wel aan, maar beste lezers, ze vormen een perfect team. De heren met hun rationeel denken en hun driften kunnen de dames met gevoelens en hun soms wel eens explosief karakter, perfect aanvullen.
Daar gaat het in principe toch om? Wat je zelf moeilijk kan beheersen/bekijken, delen met die ander waardoor hij of zij zelf met andere ogen naar hetgeen wat we kortom ‘Leven’ noemen, kunnen bekijken.

Ah natuurlijk bestaan hier uitzonderingen op. Wat zou een ‘regel’ zijn zonder uitzondering? Een hoop onzin, als je het mij vraagt.

Er zijn even goed mannen die zich bewust voelen en er ook naar denken en handelen. Ze zijn niet slechts die ruwe bolster waar je jezelf steeds aan lijkt te prikken.

En ja hoor, vrouwen die zich liever door feiten laten voort bewegen, zijn er ook. Bewust van de wereld rond hen, af en toe iets te veel zwart-wit visies van de ‘mooie’ kleurrijke wereld die ons omringt.

En zelfs heel af en toe zijn er mensen die beide combineren. De ‘nieuwe mensen’. Ze bestaan!

Maar dat is alweer een ander verhaal. (Denk aan de mogelijkheden!)

De ‘nadenk’-pauze is op, beste dames en heren, Tot één dezer!

16/02/2005 19:17

Je hebt zo van die dagen waarop je echt niet veel zin hebt om te werken.

Je wordt wakker door een vervelende wekker die je net vanuit je rustgevende slaap verstoort. Na een twintigtal minuten snoozen, besef je dat je uiteindelijk toch wel eens het rijk van de wakkere mensen moet betreden. En dan gebeurt het: de slaap blijft je achtervolgen. Zelfs de verkwikkende douche van weleer, lijkt niet op te wegen tegen de vermoeide ogen die jezelf in de spiegel aankijken.

En zo heb je het dan natuurlijk voor dat wanneer je op je werk komt, meestal niet veel gewerkt, maar vooral veel gebabbeld wordt.

Zo kom je ook alweer wat te weten over wat anderen hun gedachten bezielen en hoe ze dat uiten… Best wel interessant eigenlijk…

Maar genoeg voor vandaag, ben nog altijd doodmoe…

17/02/2005 22:24

Te moe om iets te verzinnen dat enigszins de moeite waard is om te lezen, only this: People are cruel to eachother…
18/02/2005 22:22

Het is de afgelopen dagen hier wat bewust stiller geweest, om ergens een aantal indrukken te verwerken die mij de laatste tijd overspoelden…

Ik slaap enorm slecht de laatste tijd, mede ook door het feit dat ik constant lig te denken en er bijna geen ophouden aan lijkt te zijn… Het is een fase.

Net zoals zoveel andere fases in het leven waar je je doorheen klungelt.

Wordt zeker en vast vervolgd… Maar nu nog even wat genieten van een leuk boekje die ik me heb aangeschaft…
22/02/2005 16:30

Aangezien ik mijn andere account heb opgezegd, smijt ik hier nu even alle zeverijen op een hoopje dat ik in februari gepost had…

Mijn probleem lijkt altijd te zijn: hoe begin ik er aan…

Een inleidend gesprek kan leiden tot verveling en ongenoegen, maar zonder een inleidend gesprek word je meteen in een andere wereld getrokken en ergens is geen van beide goed.

Ah, misschien doet dat er eigenlijk allemaal niet toe. Zolang je zelf gewoon je eigen ding doet, zonder een ander te belasteren en je natuurlijk jezelf er redelijk goed bij voelt…

Het nadeel van gesproken en geschreven taal, kortom taal in het algemeen, is dat het te kort lijkt te schieten in vergelijking tot het geen je graag zou willen meedelen met anderen. Een gevoel over iets proberen om te zetten in worden kan meestal meer voor misverstanden en problemen zorgen dan het eigenlijk bedoeld was. En meestal vloeien er talloze discussies uit voort omdat de één zijn gelijk wil halen, en de ander ook niet van zijn standpunt af gaat. Subjectieve waarheden, het is me wat, als je het mij vraagt. Iedereen heeft zijn eigen waarheid, zijn eigen beleving van gebeurtenissen, waar een ander slechts maar een klein gehalte van kan proberen te begrijpen… En meestal gebeurt dat dan ook met vallen en opstaan en werderom miscommunicatie.

Anyway, we’ll see…

13/02/2005 16:11

I’ll let my introduction speak for itself… Those who can speak dutch, congrats, if not, I’m sorry, when I think it’s necessary I’ll translate it, but actually I don’t want too. Leaving that behind me…

Seems to me that a lot of people are blogging these days… Is it because it’s like the newest cellphone, that you must have? Or is it because people can finally say what is on their mind without stepping on someone else’s toes?

I mean, mostly you just pick a name, wherever it comes from, and you start typing about yourself, the thoughts, what happened to you etcera.

So many thoughts in this world… I think you’d probably go insane if you could hear them all…

Some of them whispering, some of them lying, cheating, yelling, and SCREAMING.

Thank ‘I don’t know who’ for Blogs…

13/02/2005 16:39

Het viel vandaag ongelooflijk op, hoeveel mensen er rondliepen, op jacht naar één of ander valentijnscadeautje dat net op de valreep werd gekocht. Koortsachtig zoekend, constant vragenstellend, probeerden de mensen aan een ultiem geschenk te geraken waar hun geliefde dolblij mee zou zijn. Hoe erg valt het niet op dat Valentijn tegenwoordig zo gecommercialiseerd is in deze maatschappij?
Er bestaan zelfs mensen die net op de valreep een lief opscharrelen, enkel en alleen maar om hun Valentijn niet eenzaam en zielig hoeven door te brengen.
Wel, ik staak… Na ruim een jaar vrijgezel te zijn, ga ik mij vrijheid niet opofferen enkel en alleen maar om niet zielig te zijn.
Ach misschien ben ik ook ergens wel ietwat teruggetrokkener dan meeste mensen, maar nee, ik laat me niet vermurwen.
Het vrijgezel-zijn, heeft natuurlijk voor- en nadelen… Net als getrouwd of gescheiden zijn, al heb je natuurlijk wel wat meer papierwerk als het uiteindelijk dan toch niet blijkt te lukken.
De luchtige voordelen ervan zijn heel makkelijk op te noemen, zoals bv geen verantwoording hoeven af te leggen voor het wat flirterig gedrag van de vorige avond, of gewoon gezellig met iemand een avondje thuis doorbrengen en het affectief gedrag iets verder laten lopen dan eigenlijk gepland was, zonder gevolgen… en de immense ademruimte die je lijkt te hebben.
De eerdere zware nadelen zijn dan weer dat je elke avond alleen in slaap valt, zonder enige warmte naast je te hebben. Een knuffel die je zo hard nodig hebt die is er ook al niet wanneer je het net op dat moment goed kunt gebruiken. Communicatie op een degelijk niveau zonder grenzen, dat is soms ook al wat ver te zoeken. MAAR je bent tenminste ongeketend. Geen gezeur aan je hoofd over wanneer je nu eindelijk eens de muziekknop naar links gaat draaien. Geen gekibbel over wie nu zijn glas of bord heeft laten staan. Maar je kunt de voordelen van het terug goed maken ook niet hebben. Zonder het één, heb je het ander ook niet. En geef nu toe… iedereen heeft wel zijn noden…

Oh dear, als ik dat zo lees, moet ik dringend aan mijn passieve zinnen beginnen werken… Een ware schande… ‘Denk actief, denk actief… in hemelsnaam!’

14/02/2005 19:19