Na bijna 2 maand geprobeerd te hebben als een zo goed mogelijk normaal mens te leven, kom ik terug op deze plaats waar ik heen vlucht als ik iets onzinnigs heb mee te delen.
Weliswaar heb ik geprobeerd om zo veel mogelijk in onze toch wel ingewikkelde maatschappij mee te leven, te overleven, te amuseren, te huilen, te krijsen, te vechten en te springen. Mezelf niet te verloochenen, maar toch enigszins wat bijschaven om normaal te worden gevonden. Overgevoeligheid voor stemmingen van anderen en algemene sferen, spanningen (goede of slechte) die heb ik een tijdlang proberen te negeren… Maar waarom zou ik eigenlijk? Als je instinctief handelt, heb je meer kans op het juiste spoor te geraken dan als je jezelf constant opzij schuift… Ik heb wel meer dan af en toe het gevoel gehad dat ik op de verkeerde plaats op het verkeerde moment bleek te zijn… maar daar heb ik enigszins mijn lieftallig poepje aan geveegd. Gewoon een kwestie van tonen dat ik als mens recht heb om te zijn waar ik wil en te zeggen wat ik wil als het met respect voor de medemens gebeurt.
Ik ben de afgelopen maanden vernederd geweest, begeerd, afgebroken tot op de grond, door anderen de hemel in geprezen, getroost, bemind, gehaat, geliefd… om maar een greepje te nemen uit alle situaties. En hoewel veel zaken hebben pijn gedaan toch kan ik ergens met rede zeggen dat ik me beter in mijn vel begin te voelen. Net als iedere mens na mislukkingen heb ik nog een terugval, waarin gedachten zoals ‘waarom loop ik hier eigenlijk rond?’ ‘waarom moet mij dit overkomen?’ ‘waarom … ?’ me steeds overvallen. Er bestaat geen antwoord op, en eigenlijk hoeft er ook geen antwoord op te zijn. ‘Alle antwoorden’ die ik krijg via inzicht, of via vrienden hoor, waren reeds al in mij aanwezig, wachtend op het juiste moment.
Ingewikkelde mensen zijn we. We zeggen het één, we bedoelen het ander, we zeggen niks, maar zeggen toch zoveel, of we zeggen veel en toch weinig… Verstoppen allerhande gevoelens, gedachten, verlangens, neigingen ver weg diep in onszelf en toch komen die te pas en te onpas opduiken, terwijl we proberen zoals de rest van de wereld te zijn. Iedereen lijkt vrolijik, lacht, amuseert zich. Je tovert zelf een glimlach om je mond, je ogen glinsteren, maar diep vanbinnen zit er een zwart gat die je angstvallig probeert te verstoppen. Bang voor hetgeen het kan aanrichten.
Ah mja we zijn allemaal mensen, hoe hard we ook dat niet proberen te zijn, het heeft zeldzame goede kanten en meer minder leuke kanten, maar sowieso kun je niet anders doen dan van de mens houden 
)
